بخشی از برنامه تلویزیونی ” ما بين واقعين، واقع الدنيا وواقع الدين ” – قسمت 1 / عبد الحلیم الغزی
عبد الحلیم الغِزّی :
دعای روز عرفه: «خدایا، مرا فرمان دادی و نافرمانی کردم، و مرا نهی کردی و از نهیات سرپیچی کردم، پس نه بیگناهم که توجیه کنم، و نه نیرویی دارم که با تو مقابله کنم.
با چه چیزی به سوی تو آیم، ای مولای من؟ با گوشم؟ با چشمم؟ با زبانم؟ با دستم؟ با پایم؟ آیا همه اینها نعمتهای تو بر من نیستند، و با همه آنها نافرمانیات کردم، ای مولای من.
کاملا حق با توست، ای کسی که مرا از پدران و مادرانم و از عشیره و برادرانم محافظت کردی تا مرا سرزنش نکنند و از پادشاهان تا مرا مجازات نکنند، اگر آنان بر آنچه تو از من می دانی آگاه میشدند،هرگز از من نمی گذشتند بلکه مرا طرد و با من قطع رابطه میکردند.
پس اینک من، ای خدای من، در برابر تو هستم، ای سرور من خاضعم، ذلیلم، حصیر (عاجز از سخن گفتن) و حقیرم، نه بیگناهم که توجیه کنم، و نه نیرویی دارم که با تو مقابله کنم.
نه حجتی دارم که با آن احتجاج کنم، نه می توانم بگویم من گناه نکردم و کار زشتی انجام ندادم. و چه سودی دارد انکار گناه ای مولای من؟
چگونه انکار کنم در حالی که همه اعضایم بر آنچه کردهام گواهی میدهند؟ و من یقین دارم، بدون شک، که تو از من بازخواست خواهی کرد.
و تو داور عادلی هستی که ستم نمیکنی، عدالتت مرا نابود میکند، و من از عدالتت گریزانم. پس اگر مرا عذاب کنی، ای خدای من، به سبب گناهانم خواهد بود، پس از آنکه حجتت بر من تمام شده. و اگر از من درگذری، به سبب بردباری، بخشش و کرمت خواهد بود».
———————–
ما را دنبال کنید :
www.youtube.com/@alghezzi_farsi
