کلیپ های فارسی

ویژگی های دین زهرایی که عبد الحلیم الغِزّی ارائه کرده است قسمت 3 / عبد الحلیم الغزی 3995

بخشی از برنامه تلویزیونی ” بانوراما الظهور المهدوي ” – قسمت 1 / عبد الحلیم الغزی

عبد الحلیم الغِزّی :
ویژگی دوم از ویژگی‌های خط مشی یمانی زهرایی که این برنامه از آن پیروی خواهد کرد: ساختار اعتقادی بر اساس منظومه “روزهای خدا” که قرآن کریم. در سوره ابراهیم به آن اشاره کرده است. آیه پنجم پس از بسم‌ الله: «و همانا موسی را با آیات خود فرستادیم و به او وحی کردیم که قومت را از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون آور و آنان را به روزهای خدا یادآوری کن، همانا در این نشانه‌هایی است برای هر انسان صبور و شکرگزار» نمی‌خواهم بیشتر درمورد این آیه صحبت کنم، بلکه توجه شما را جلب می‌کنم به اینکه عقاید پیامبران که توسط امت‌هایشان تحریف شد، بر اساس منظومه “روزهای خدا” بنا شده بود.
«و همانا موسی را با آیات خود فرستادیم و به او وحی کردیم که قومت را از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون آور و آنان را به روزهای خدا یادآوری کن» “روزهای خدا” در تفسیر اهل بیت سه روز است: روز قائم، روز رجعت، و روز قیامت. و این همان اعتقاد به معاد است، اعتقاد به معادی که فقط به روز قیامت محدود شود، اعتقاد سقیفه بنی ساعده و سقیفه بنی طوسی است. اعتقاد به معاد در دین اهل بیت اعتقاد به این سه روز است: روز قائم، روز رجعت و روز قیامت کبری.
«و آنان را به روزهای خدا یادآوری کن» روزهای خدا سه روز است: روز قائم، روز رجعت، و روز قیامت کبری. وقتی درباره اعتقاد به معاد سخن می‌گویید و فقط از قیامت کبری صحبت می کنید، این اعتقادی ناقص و بَتری است. از این رو، خط مشی طوسی، خط مشی ای بتری است. پیروان مذهب طوسی در نجف و کربلا، صاحبان عمامه‌های عباسیِ ابلیسیِ سیاه و سفید هستند که دین اهل بیت را قطع و ناقص کردند و از جمله چیزهایی که قطع و ناقص کردند، اعتقاد به معاد بود، معاد را فقط به روز قیامت محدود کردند. اعتقاد به معاد مرتبط است با روزهای خدا که عبارتند از سه روز: روز قائم، روز رجعت، و روز قیامت کبری.
در آیه 14 پس از بسم‌ الله از سوره جاثیه آمده است: «به کسانی که ایمان آوردند بگو ببخشند کسانی را که به روزهای خدا امید ندارند تا خداوند قومی را به آنچه کسب کرده‌اند جزا دهد» این آیه بدون رجوع به تفسیر اهل بیت واضح نخواهد بود. «به کسانی که ایمان آوردند بگو ببخشند کسانی را که به روزهای خدا امید ندارند» این کسانی که به روزهای خدا امید ندارند چه کسانی‌اند؟ آنان کسانی‌اند که اعتقاد به معاد را نمی‌شناسند. نمی‌دانند که اعتقاد به معاد بر اساس منظومه روزهای سه‌گانه خدا بنا شده است. «به کسانی که ایمان آورده‌اند بگو ببخشند کسانی را که به روزهای خدا امید ندارند تا خداوند قومی را به آنچه کسب کرده‌اند جزا دهد».
از کتاب “تفسیر قمی” که جامعی از احادیث تفسیری است می خوانیم. چاپ مؤسسه الأعلم، بیروت – لبنان، صفحه 634، با سند قمی – علی بن ابراهیم – رضوان الله تعالی علیه از داوود بن کثیر از امام صادق صلوات الله علیه درباره گفته خداوند عزّ و جل: «به کسانی که ایمان آورده‌اند بگو ببخشند کسانی را که به روزهای خدا امید ندارند». امام صادق معنای آیه را برای ما روشن می‌سازد، فرمود: «بگو به کسانی که به شناخت و معرفت خودمان بر آنان منت نهادیم – شناخت و معرفت محمد و آل محمد – که طلب بخشش کنند برای کسانی که نمی‌دانند» چگونه طلب بخشش کنند؟. «پس اگر آنان را به معرفت ما آگاه کردند، در واقع برای آنان طلب بخشش کرده اند».
«به کسانی که ایمان آوردند بگو» یعنی کسانی که به معارف اهل بیت پایبند بوده و آن را فرا گرفته‌اند. «به کسانی که ایمان آوردند بگو طلب بخشش کنند برای کسانی که به روزهای خدا امید ندارند» کسانی که به روزهای خدا امید ندارند همان‌هایی‌اند که از اعتقاد صحیح بی‌خبرند.
این قرآن است و این احادیث اهل بیت. من چیزی از خودم نیاورده‌ام. مقایسه کنید این منطق را با منطق آخوند های عمامه سیاه و عمامه سفیدتان. این دین اهل بیت است، و این منطق روشن، آشکار و واضح است. پس خط مشی ای که این برنامه یعنی “پانورامای ظهور مهدوی” از آن پیروی خواهد کرد، خط مشی یمانی زهرایی است. و این‌ها ویژگی‌های این خط مشی اند.
ویژگی اول: فهم عمیق.
ویژگی دوم: ساختار اعتقادی در زمینه معاد بر اساس منظومه روزهای خدا که عبارت‌اند از: روز قائم، روز رجعت، و روز قیامت کبری.
«به کسانی که ایمان آوردند بگو طلب بخشش کنند برای کسانی که به روزهای خدا امید ندارند».
امام صادق می‌فرماید: «بگو به کسانی که به شناخت و معرفت خودمان بر آنان منت نهادیم که طلب بخشش کنند برای کسانی که از معرفت ما بی نصیب اند، پس اگر آنان را به معرفت ما آگاه کردند، در واقع برای آنان طلب بخشش کرده اند».
ویژگی سوم: “قانون آرزوها” است؛ قانونی که باید در فهم احادیث غیبت و ظهور بر اساس آن عمل کنیم. این مطلب در فرهنگ اهل بیت کاملاً روشن است.
از جلد دوم کتاب “علل الشرائع” اثر شیخ صدوق متوفی در سال 381 هجری قمری برایتان می خوانم، این نسخه، چاپ مؤسسه شمس الضحی، ایران است، صفحه 506، حدیث شماره 16، از علی بن یقطین روایت شده که گفت: به امام کاظم صلوات الله علیه گفتم: «چرا آنچه درباره شما از ملاحم روایت شده، تحقق نیافته در حالی که آنچه درباره دشمنان شما روایت شده، به وقوع پیوسته؟» منظورش این بود که احادیثی که درباره حکومت عباسیان آمده بود، تحقق یافت و عباسیان حکومت کردند، اما آنچه درباره قیام امامان صلوات الله علیهم روایت شده بود، هنوز تحقق نیافته است.
پس امام کاظم فرمود: «آنچه درباره دشمنان ما آمده بود، حق بود، پس همان‌گونه که گفته شده بود، تحقق یافت شما با آرزوها سرگرم شدید، پس آنچه به شما رسید، همان بود که باید می‌رسید».
منظور از این قانون آن است که احادیث غیبت و ظهور بر اساس برنامه‌ای تنظیم شده‌اند که می‌توان آن‌ها را در هر دوره زمانی که شیعه در آن زندگی می‌کند به صورت احتمالی تفسیر و فهم کرد. چرا؟ چون امامان می‌دانند که ظهور امام زمان چه زمانی خواهد بود، اگرچه قرن ها و قرن ها با آن فاصله دارند. پس باید قانونی روانی و تربیتی وجود داشته باشد تا با طولانی شدن زمان دل‌ها سخت نشوند، هرچند زمان بر شیعه طولانی شد و دل‌ها سخت شدند اما در میان شیعه کسانی بودند که با “قانون آرزوها” همراه شدند «و شما با آرزوها سرگرم شدید، پس آنچه به شما رسید همان بود که باید می‌رسید».
روایات با این مضمون روشن و واضح‌اند، و روایتی با همین مضمون در کتاب “غیبت نعمانی” وجود دارد که به محل آن اشاره می‌کنم، چون وقت کافی برای خواندنش ندارم. کتاب “غیبت نعمانی” که مؤلف آن در سال 360 هجری قمری وفات یافته، و این چاپ انوار الهدی است، چاپ اول، قم مقدس، صفحه 305، حدیث چهاردهم از امام کاظم صلوات الله علیه با جزئیات در روایتی که از علی بن یقطین نقل شده است. “قانون آرزوها” قانونی اساسی و بسیار ضروری در فهم احادیث غیبت و ظهور است.
ویژگی چهارم، آخرین ویژگی از ویژگی‌های خط مشی ای است که در این برنامه از آن پیروی می‌شود.
ویژگی اول: فهم عمیق.
ویژگی دوم: ساختار اعتقادی بر اساس منظومه روزهای خدا. ویژگی سوم: پایبندی به “قانون آرزوها” در فهم احادیث غیبت و ظهور.
ویژگی چهارم: زمینه‌سازی برای ظهور، وظیفه اعتقادی و شرعی ماست که گریزی از آن نیست، اگر ما شیعه زهرایی و مهدوی باشیم
این جلد دوم کتاب “کمال ‌الدین و إتمام ‌النعمة” اثر شیخ صدوق است که در سال 381 هجری قمری وفات یافته، و این چاپ مؤسسه شمس الضحی، ایران است، صفحه 208، این نامه امام زمان در دوران غیبت صغری به اسحاق بن یعقوب است که در پایان آن، امام زمان صلوات الله علیه به ما دستور می‌دهد: «و برای تعجیل فرج بسیار دعا کنید، زیرا آن فرج شماست»
موضوع روشن است. «و برای تعجیل فرج بسیار دعا کنید، زیرا آن فرج شماست». قانونی روشن در فرهنگ اهل بیت وجود دارد که «دعا بدون عمل مانند کمان بدون زه است» پس باید عملی متناسب با مضمون دعا وجود داشته باشد. امام زمان در حقیقت از ما عمل می‌خواهد، نه فقط دعای بی‌محتوا و دور از عمل. «و برای تعجیل فرج بسیار دعا کنید، زیرا آن فرج شماست».
روشن است که برای تعجیل فرج باید زیاد دعا کنیم، و لازمه این دعا این است که باید در زمینه‌سازی برای برنامه مهدوی زیاد عمل کنیم زیرا «دعا بدون عمل مانند کمان بدون زه است» و بیهوده خواهد بود. آیا امام زمان ما را به بیهوده‌گویی و سخن بی‌معنا امر می کند؟.
اگر انسان ناتوان از عمل باشد، این بحث دیگری است و عمل او فقط دعا خواهد بود. اما اگر انسان توانایی عمل داشته باشد، دعا بدون عمل برای او بیهوده و بی‌ادبی در حق امام زمان خواهد بود.
کسی که موانع در برابرش قرار دارد و نمی‌تواند هیچ عملی انجام دهد، عملش تبدیل به دعا می‌شود و این یک حالت استثنایی است. اصل بر این است که انسان توانایی عمل دارد. پس وقتی امام زمان به ما دستور می‌دهد که برای تعجیل فرج زیاد دعا کنیم. در واقع به ما دستور می‌دهد که برای زمینه‌سازی برنامه بزرگ مهدوی زیاد عمل کنیم. و همان‌طور که کمی پیش برایتان توضیح دادم، درک ظهور یک آرزوست. ما برای اینکه ظهور را درک کنیم، عمل نمی‌کنیم. این امر برای ما ممکن نیست. این یک آرزوست.
بنابراین ما در این زمینه دعا می‌کنیم. آنچه می‌توانیم انجام دهیم، زمینه‌سازی برای برنامه مهدوی است. و این موضوع هیچ ارتباطی با این ندارد که ظهور را درک کنیم یا نکنیم «و برای تعجیل فرج بسیار دعا کنید، زیرا آن فرج شماست» عمل مورد نظر، زمینه‌سازی برای امام زمان است، زمینه‌سازی برای امام زمان دارای سطوح مختلفی است.
زمان برنامه رو به پایان است، ادامه سخنم را فردا برایتان تکمیل خواهم کرد ان ‌شاء الله.
همان‌طور که برایتان گفتم موضوع اصلی و مرکزی این برنامه نه درباره نشانه‌های ظهور است، نه درباره مقدمات ظهور، بلکه درباره خود ظهور است. و این موضوعی بسیار اساسی و مهم است. باید این برنامه‌ها را دنبال کنید و از حقایقی که در آن‌ها آشکار خواهد شد بهره‌مند شوید.
این فرهنگ اصیل اهل بیت است، فرهنگی که پایمال شده است. پیروان مذهب طوسی آن را پایمال کردند، منظورم مراجع نجف و کربلاست، آنان فرهنگ اهل بیت را پایمال کردند و چیزهایی بی‌ارزش، سطحی و سخیف را جایگزین آن کردند، و این همان چیزی است که اکنون کتابخانه‌ها، شبکه‌های ماهواره‌ای و فضای مجازی و سایت‌های شیعی از آن پر شده‌اند.
فردا ان ‌شاء الله تعالی دوباره دیدار خواهیم کرد، به امید آنکه دل‌هایمان سرشار از شور و اشتیاق برای خدمت به امام زمان صلوات الله علیه باشد، با حکمتی یمانی و معرفتی زهرایی.
ما زهرایی هستیم، و عشق‌مان، زهرایی است.