بخشی از برنامه تلویزیونی ” بانوراما الظهور المهدوي ” – قسمت 5 / عبد الحلیم الغزی
عبد الحلیم الغِزّی :
در سوره اسراء، آیه 4 بعد از بسم الله: ﴿و ما در کتاب مقدّر کردیم که بنی اسرائیل دو بار در زمین فساد خواهند کرد،و قطعا به برتری بزرگی خواهند رسید﴾ بقیه آیات را نمی خوانم چون نمیخواهم درباره آنها صحبت کنم، اینها اشارههایی سریع هستند.
﴿و ما در کتاب مقدّر کردیم که بنی اسرائیل دو بار در زمین فساد خواهند کرد﴾ آیهای که از ابتدا تا انتها پر از تأکید است، این امر باید تحقق یابد ﴿و ما در کتاب مقدّر کردیم﴾ این تقدیری الهی است. آیا تقدیر الهی به تأخیر میافتد؟ این تقدیر در کتاب تکوین است. اگر در کتابهای تدوینی اسرائیلی (تورات) چیزی درباره این موضوع وجود داشته باشد، این تنها بازتابی است از آنچه در کتاب تکوین تقدیر شده. آیه درباره کتاب تکوین سخن میگوید. ﴿و ما در کتاب مقدّر کردیم که بنی اسرائیل﴾ تقدیری است که در کتاب تکوین نوشته شده است.
﴿و ما در کتاب مقدّر کردیم که بنی اسرائیل دو بار در زمین فساد خواهند کرد﴾ “لتفسدنّ” لام تأکید که در ابتدای فعل، و نون تأکید تشدید دار در انتهای فعل آمده، فعل مضارع “لتفسدن” فعلی است استمراری برای آنچه در آینده خواهد آمد، الآن شروع می شود و تا آینده ادامه مییابد، فعل مضارع در زبان عربی فعل حال و آینده است، الآن شروع می شود و تا آینده ادامه مییابد. رخداد فساد با لام تأکید آغاز شده و با نون تأکید تشدید دار پایان یافته، نون تأکید تشدید دار، عبارت است از دو تأکید. نون تأکید بدون تشدید یک تأکید است، اما نون تأکید تشدید دار دو تأکید است، این تقدیری الهی و کتابی تکوینی است که این تقدیر در آن نوشته شده. رخدادی با یک تأکید آغاز شده و با دو تأکید پایان یافته، با دو تأکید پایان یافته برای تأکید بیشتر و بیشتر بر وقوع آن. ﴿و ما در کتاب مقدّر کردیم که بنی اسرائیل دو بار در زمین فساد خواهند کرد﴾.
و دیگر چه؟ سوره اسراء چه میگوید؟ ﴿و قطعا به برتری بزرگی خواهند رسید﴾ “لتعلنّ” اینجا نیز لام تأکید و همچنین نون تأکید تشدید دار آمده اند، این تأکیدی عجیب است. این برتری، تأکیدی معنوی برای فساد است. آیه میتوانست بگوید ﴿دو بار در زمین فساد خواهند کرد﴾ و سخن پایان یابد، اما آیه میخواهد تأکید لفظی کند با تکرار لام تأکید و نون تأکید تشدید دار، و میخواهد تأکید معنوی کند که فساد به شدیدترین درجه اش خواهد رسید ﴿و قطعا به برتری بزرگی خواهند رسید﴾ “علواً” مفعول مطلق از همان ریشه فعل برای تأکید بر فعل است، وقتی مفعول مطلق از همان ریشه فعل میآید، برای تأکید بر رخداد فعل است، یعنی فساد به شدیدترین درجه ممکن خواهد رسید.
و دیگر چه؟ “علواً کبیراً” و این یک صفت است، که تأکید معنوی میکند بر آنچه در مفعول مطلق آمده. آیه از اولین حرف تا آخرین حرفش تأکید پشت تأکید است. تأکید در این آیه عجیب است ﴿و ما در کتاب مقدّر کردیم که بنی اسرائیل دو بار در زمین فساد خواهند کرد، و قطعا به برتری بزرگی خواهند رسید﴾. نمیخواهم درباره بقیه آیات صحبت کنم. اینها اشارههایی کوتاه و سریع بودند.
برتری اول اسرائیل گذشت، و ما اکنون شاهد روزهای برتری دوم آن هستیم. در روزگار ما روشن شده که جهان در یک طرف است و اسرائیل در طرف دیگر. همه رویدادها به این اشاره دارند. اسرائیل به چیزی اهمیت نمیدهد و به هیچ قانون بین المللی ای پایبند نیست، همچنان برتر و برتر خواهد شد. کسی جز امام زمان صلوات الله علیه به برتری آن خاتمه نخواهد داد.
ممکن است کسی بپرسد: چه کسی می گوید که اسرائیل در حال برتری دوم است؟ شاید هنوز در برتری اول باشد، چون آیه درباره دو برتری سخن گفته: ﴿و ما در کتاب مقدّر کردیم که بنی اسرائیل دو بار در زمین فساد خواهند کرد﴾ چه کسی گفته که اسرائیل در برتری دوم است؟
قرآن این را میگوید، نه من. در سوره اسراء، در آیه 104 بعد از بسم الله: ﴿و گفتیم پس از او (پس از به هلاکت رسیدن فرعون) به بنیاسرائیل: در زمین ساکن شوید، و چون وعده دوم فرا رسد شما را از همه جا گرد میآوریم﴾ این رخداد در تاریخ بنیاسرائیل رخ نداده بود، تا اینکه در آغاز قرن بیستم میلادی رخ داد، زمانی که دولت اسرائیل در سال 1948 میلادی تأسیس شد.
اگر به آیات ابتدایی سوره اسراء بازگردیم، در آیه 5 بعد از بسم الله: ﴿پس اگر وعده اول شان فرا رسد﴾ این برتری اول است در آیه 7 بعد از بسم الله: ﴿پس اگر وعده آخر فرا رسد﴾. سوره نگفت وعده دوم، بلکه گفت وعده آخر، عنوانی خاص قرار داد، همان عنوانی که در آیه 104 بعد از بسم الله آمده: ﴿و گفتیم پس از او (پس از به هلاکت رسیدن فرعون) به بنیاسرائیل: در زمین ساکن شوید﴾ پس از این سکونت، سالها گذشت و فساد اول رخ داد.
فساد دوم در آغاز سوره اسراء با عنوان “بار آخر” بیان شد و اینجا نیز دوباره تکرار شده: ﴿پس اگر وعده آخر فرا رسد شما را از همه جا گرد میآوریم﴾ یعنی از مکانهای مختلف، از کشورهای گوناگون، این توصیفی دقیق از چگونگی تجمع یهودیان در فلسطین در نیمه اول قرن بیستم است.
﴿و چون وعده آخر فرا رسد شما را از همه جا گرد میآوریم﴾ شما را از هر مکان گرد می آوردیم. برنامهای که جلوی چشمان ما در حال تحقق است، اما ما آن را حس نمیکنیم. حقایق بسیار روشناند، اما مردم میخواهند رویدادها با سرعت پیش بروند.
در حقیقت رویدادها با سرعت پیش میروند، اما بر اساس قانون “نگاه نسبی”، ﴿آنها آن (ظهور) را دور میبینند و ما آن را نزدیک﴾ بر اساس نگاه مهدوی، رویدادها با سرعت پیش میروند، اما ما نگاهی زمینی داریم. نگاه نوری، نگاه غیبی به اشیاء، همان نگاه مهدوی است ﴿آنها آن را دور میبینند﴾ یعنی من و شما و امثال ما که نگاهمان زمینی است، اما امام زمان ﴿آن را نزدیک میبیند﴾ قرآن تصویری روشن برای ما ترسیم میکند. قرآن درباره این واقعه به شکلی بسیار روشن با ما سخن میگوید.
این برتری اسرائیل در فلسطین است و فلسطین بخشی از شام بزرگ است
———————–
ما را دنبال کنید :
www.youtube.com/@alghezzi_farsi
