بخشی از برنامه تلویزیونی ” الخاتمة ” – قسمت 263
عبد الحلیم الغِزّی :
از سلمان فارسی روایت شده است که گفت:
هنگامی که عمر بن خطاب به خلافت رسید، ما در منزل امیرالمؤمنین گرد هم نشسته بودیم. من، امام حسن و امام حسین، محمد بن حنفیه، محمد بن ابیبکر، عمار بن یاسر و مقداد بن اسود کِندی حضور داشتیم.
امام حسن، فرزند امیرالمؤمنین، به پدرش فرمود:
«میخواهیم برخی از کراماتی را که خداوند متعال به شما عطا فرموده است، به ما نشان دهید.»
امیرالمؤمنین فرمود: «اگر خداوند متعال بخواهد، چنین خواهم کرد.»
پس امیرالمؤمنین برخاست، وضو گرفت و دو رکعت نماز خواند. سپس با دعاهایی که هیچیک از ما معنای آنها را نفهمیدیم، خداوند عزّوجلّ را خواند. آنگاه به سمت مغرب اشاره فرمود. چیزی نگذشت که ابری پدیدار شد و بر خانه فرود آمد؛ در کنار آن نیز ابر دیگری ظاهر شد.
امیرالمؤمنین فرمود:
«ای ابر! به اذن خداوند متعال فرود آی.»
پس ابر فرود آمد، در حالی که میگفت:
«گواهی میدهم که هیچ معبودی جز الله نیست، و محمد رسول خداست، و تو جانشین و وصیّ او هستی. هرکس در حق تو شک کند، راه نجات را گم کرده است.»
سلمان گفت: سپس ابر گسترده شد و بر سطح زمین پهن گردید، بهگونهای که گویی فرشی گسترده شده است.
امیرالمؤمنین فرمود:
«بر ابر بنشینید.»
پس نشستیم و هرکدام جای خود را گرفتیم. امیرالمؤمنین به ابر دیگر اشاره فرمود و آن نیز فرود آمد، در حالی که همان سخنانی را که ابر نخست گفته بود، بر زبان میآورد. امیرالمؤمنین بر آن ابر نشست، سپس سخنانی فرمود و به آن دو ابر اشاره کرد که به سمت مغرب حرکت کنند.
در این هنگام، باد وارد شد و زیر آن دو ابر قرار گرفت و آنها را بهآرامی بالا برد. ابرها به سمت امیرالمؤمنین متمایل شدند و دیدیم که آن حضرت بر کرسی نشسته است؛ نور از چهرهاش میتابید و چهرهاش از ماه نورانیتر بود.
امام حسن فرمود:
«میخواهم یأجوج و مأجوج و سدّی را که میان ما و آنان قرار دارد، به من نشان دهید.»
پس باد در زیر ابرها به حرکت درآمد. صدایی مانند صدای رعد از آن شنیدیم و در هوا اوج گرفت. امیرالمؤمنین پیشاپیش ما حرکت میکرد تا آنکه به کوهی بسیار بلند رسیدیم…
آن حضرت به باد فرمان داد و باد ما را به حرکت درآورد. ناگهان خود را نزد فرشتهای دیدیم که یک دستش در مغرب و دست دیگرش در مشرق بود. هنگامی که فرشته امیرالمؤمنین را دید، گفت:
«گواهی میدهم که هیچ معبودی جز الله نیست، او یگانه است و شریکی ندارد؛ و گواهی میدهم که محمد بنده و رسول اوست، که وی را با هدایت و دین حق فرستاد تا آن را بر همه ادیان پیروز گرداند، هرچند مشرکان ناخشنود باشند؛ و گواهی میدهم که تو حقیقتاً و بهراستی وصیّ و جانشین او هستی.»
سلمان گفت:
«ای امیرالمؤمنین! این فرشتهای که یک دستش در مغرب و دست دیگرش در مشرق است، کیست؟»
حضرت فرمود:
«این فرشتهای است که خداوند متعال او را مأمور تاریکی شب و روشنایی روز کرده است، و تا روز قیامت از این مأموریت جدا نخواهد شد. خداوند متعال امور دنیا را به من واگذار کرده است و اعمال بندگان هر روز بر من عرضه میشود و سپس به سوی خداوند متعال بالا برده میشود.»
سپس به حرکت ادامه دادیم تا به سدّ یأجوج و مأجوج رسیدیم.
امیرالمؤمنین به باد گفت:
«ما را کنار این کوه فرود آور.»
و با دست خود به کوهی بسیار بلند اشاره کرد و آن کوه، کوهِ خِضر بود.
پس به سدّ نگاه کردیم و دیدیم ارتفاع آن به اندازهای بود که چشم از دیدن بلندی آن عاجز میشد. سدّ، سیاه بود، همچون قطعهای از شبِ تاریک، و از اطراف آن دود بیرون میآمد.
امیرالمؤمنین فرمود:
«ای حسن! من صاحب این امر و صاحب اختیار بر این بندگان هستم.» – اشاره به قوم یأجوج و مأجوج داشت –
سلمان گفت: سه گروه از آنان را دیدم؛ قامت یکی از آن گروهها صد و بیست ذراع بود، و قامت هر فرد از گروه دوم شصت ذراع بود. گروه سوم به این شکل بودند که یکی از گوشهایشان را زیر خود پهن میکردند و با گوش دیگر خود را میپوشاندند.
سپس از امیرالمؤمنین درخواست کردیم که ما را به سرزمینهایمان بازگرداند.
فرمود:
«اگر خداوند متعال بخواهد، چنین خواهم کرد.»
پس به دو ابر اشاره کرد و آن دو به ما نزدیک شدند. حضرت فرمود:
«جایگاه خود را بگیرید.»
پس ما بر یکی از ابرها نشستیم و حضرت بر ابر دیگر نشست. سپس به باد فرمان داد و باد ما را حمل کرد تا در هوا قرار گرفتیم و زمین را مانند یک درهم دیدیم. آنگاه در کمتر از چشم برهمزدنی، ما را در خانه امیرالمؤمنین فرود آورد.
رسیدن ما به مدینه در وقت ظهر بود، در حالی که مؤذن مشغول اذان گفتن بود؛ اما خروج ما از مدینه زمانی بود که خورشید بالا آمده بود.
سلمان گفت:
«خدایا، چه شگفتی بزرگی! ما در کوه “قاف” بودیم، در مسافتی که پیمودن آن پنج سال طول میکشد، اما در کمتر از پنج ساعت از روز بازگشتیم!»
امیرالمؤمنین فرمود:
«اگر میخواستم تمام دنیا و هفت آسمان را درهم بشکافم و در کمتر از یک چشمبرهمزدن بازگردم، این کار را انجام میدادم؛ به واسطه آنچه از اسم اعظم خداوند در اختیار من است.»
پس گفتیم:
«ای امیرالمؤمنین! به خدا سوگند، شما آیت عظمای الهی و معجزه آشکار هستید، پس از برادر و پسرعمویتان، رسول خدا صلی الله علیه وآله.»
منبع: البرهان في تفسير القرآن – سید هاشم بحرانی، جلد 3، باب في يأجوج و مأجوج، حدیث سوم، صفحه 675
———————–
ما را دنبال کنید :
www.youtube.com/@alghezzi_farsi

